Klimaatrisico is grilliger dan modellen suggereren
Schokken kunnen zich volgens Paisley via allerlei systemen opstapelen, van voedselzekerheid en watertekorten tot toeleveringsketens en infrastructuur. Historische data zijn daardoor een zwakke gids. Modellen hebben moeite met omslagpunten en kettingreacties, en scenarioanalyses wekken soms een vals gevoel van precisie. Ook ziet ze een kloof tussen activiteit en effect: er zijn volop beleidsafspraken en rapportagekaders, maar de resultaten blijven achter. Vaak ontbreekt het niet aan data, maar aan het vermogen om bestaande data te combineren en te gebruiken.
De financiële sector speelt volgens Paisley een echte, maar beperkte rol. Verzekeraars geven signalen af via hun premies, beleggers via hun kapitaalallocatie, en risicoprofessionals kunnen nieuwe technologie investeerbaar maken door de risico’s ervan in kaart te brengen. Zonder het juiste beleid kan finance de transitie echter niet alleen dragen. Paisley is bezorgder dan zeven jaar geleden, maar ziet ook reden voor hoop, zoals de snelle opschaling van schone technologie. De grootste opgave voor het komende decennium ligt niet alleen in betere data, maar vooral in instrumenten die de complexiteit van klimaatrisico werkelijk aankunnen.
Dit is een samenvatting van het volledige artikel op de site van GARP.
