Minder risico’s, meer grip: waarom pensioenfondsen hun risicomanagement moeten herijken
Hoewel pensioenfondsen beschikken over volwassen risicoraamwerken met instrumenten als RSA’s, ERB’s en risico-opinies, leidt de groeiende hoeveelheid documentatie niet automatisch tot betere sturing. Toegenomen toezicht, complexere uitbestedingsketens en strengere governance-eisen hebben geleid tot honderden risico’s en beheersmaatregelen. Daardoor vervaagt het onderscheid tussen kritieke en minder relevante risico’s en verandert risicomanagement steeds vaker in een administratieve compliance-oefening in plaats van een strategisch stuurinstrument. De auteurs pleiten daarom voor een fundamentele omslag: minder nadruk op volledigheid en meer op materialiteit.
Die benadering krijgt vorm door te werken met een beperkte set zogeheten principal risks: de tien tot vijftien risico’s die daadwerkelijk bepalend zijn voor deelnemersbelangen, financiële stabiliteit, reputatie en naleving van wet- en regelgeving. Door risico’s te clusteren, duidelijke risicodragers aan te wijzen en bestuurlijke aandacht te richten op de grootste kwetsbaarheden, ontstaat meer overzicht en betere besluitvorming. Daarmee verschuift risicomanagement van registreren naar sturen en sluit het beter aan bij de bedoeling van IORP II: het ondersteunen van goed bestuur en het duurzaam beschermen van deelnemersbelangen.
Dit is een samenvatting van de volledige tekst op site Ortec Finance.
